Profils paysans: Le quotidien

In het vervolg op Profils paysans: L’approche maken de kijkers enkele jaren later opnieuw kennis met de plattelandbewoners uit het eerste deel. Het is ook een confrontatie van de bewoners met zichzelf, met de tijd die hen onvermijdelijk in een bepaalde richting drijft. Jonge mensen trekken naar de stedelijke gebieden, het platteland vergrijst en de opvolging binnen de traditionele boerenbedrijven blijkt een groot probleem.
Depardon oordeelt niet, hij observeert slechts en laat zonder dwingend vingertje zien wat zich op het platteland voltrekt. Voor nostalgie is geen plaats. Daarvoor is het bestaan, ver van de dwingende doch beschermende armen van de grote stad, te rudimentair. Een van de boeren merkt op dat de zware strijd – seizoen na seizoen – zonder de nodige hartstocht niet vol te houden is. Het is duidelijk dat de meeste geportretteerden nooit ofte nimmer zouden passen in een stedelijke omgeving, met alle gecompliceerde omgangsvormen die daar de pikorde bepalen.
Voor hij met het filmen van zijn Profils paysans-trilogie begon, heeft Depardon langdurig het Franse platteland afgezocht naar geschikte karakters. Het zijn niet de gelikte interviewkandidaten waar de gelouterde tv-consument vertrouwd mee is. Ze zijn echt, met alle ruwe kanten van dien. In een wereld waar de mensen steeds meer op elkaar gaan lijken, en authenticiteit wordt voorgekookt in de media, is dat een aangename kennismaking.