Now Showing

Bij een film van ruim vier uur zal er altijd wel iemand zijn die dat te lang vindt. Maar in dit geval zou je je ook kunnen vragen waarom de film niet langer is. Hij geeft de indruk fragmenten uit het ware leven van een meisje te laten zien. Het lijken homemovies, met die stijl, die slordigheid, die technische imperfectie, die homemovies zo charmant maakt. En vooral als je de mensen kent, kun je blijven kijken. Tegen het einde van de film kennen we dat naar Rita Hayworth vernoemde meisje inderdaad en zouden we rustig verder kunnen kijken. Want wat zou er gebeuren met Rita, die we eerst als kind zagen en later als adolescente schoonheid, gespeeld door Ness Roque. Wie zou de jonge vrouw Rita niet willen zien? Zou ze nog op haar bed dansen in haar slaapkamer?
Overigens zijn alle zogenaamde filmfragmenten in scène gezet en is er hard aan gewerkt om die beelden eruit te laten zien als oude, slechte video’s. Als Rita ouder wordt, wordt het filmmateriaal beter. De twee helften van de film, met de twee Rita’s van verschillende leeftijden, worden gescheiden door opnamen uit een oud Filippijns melodrama waarin Rita’s oma acteerde.
Een rijke film met veel echt leven van een filmmaker die we net als Rita verder willen volgen. In 2005 kreeg de film als project een Hubert Bals Fund Award tijdens de Cinemanila Boracay Work-shop. (GjZ)

• 

• 

•