Adela

Het is al bijna een genre: een gevoelige oudere vrouw probeert haar waardigheid te behouden in een Filippijnse sloppenwijk. De kracht van iedere genrefilm is afhankelijk van de vraag of het gegeven ambachtelijk en creatief is uitgewerkt. En dat is zeker het geval. Natuurlijk is Adela niet echt een genrefilm. Het is een film met een persoonlijk en gevoelig verhaal. Het verhaal van een oude en teleurgestelde vrouw, maar evenzeer het verhaal van een bijzondere en breekbare actrice. De film draait om de actrice Anita Linda en het karakter dat ze speelt, de Adela uit de titel. Adela was ooit een bekende radiopersoonlijkheid, maar nu wordt ze tachtig, leeft ze in armoede en haar kinderen neigen haar te vergeten. Anita Linda zelf is al sinds de jaren veertig een befaamde actrice in de Filippijnse cinema, en ook befaamde actrices kunnen worden vergeten als ze de tachtig naderen – in werkelijkheid is ze de tachtig gepasseerd, maar wie zou dat willen onderstrepen?
Adela mag dan in armoede en vergetelheid leven, ze heeft een grote waardigheid behouden en neemt met haar wijsheid en zelfstandigheid een belangrijke plaats in binnen haar sociale omgeving. De film volgt haar soepel en vastberaden, in de wetenschap dat deze fragiele en charismatische vrouw de film kan dragen – met gemak kan dragen, zou ik willen benadrukken. (GjZ)