Winter Story

De camera bespiedt de mensenmassa’s op de straten, stations, pleinen en markten in een doorsnee arme buitenwijk van de uit zijn krachten groeiende metropool Beijing. Het duurt even voor duidelijk is wie gevangen wordt door de camera, als was het een toevallig gekozen hoofdpersoon voor een documentaire. Wie hij is en waar hij vandaan komt, zal nooit duidelijk worden. Hij verkoopt kleren op straat, zoals velen om hem heen zonder vergunning, illegaal in een ongereguleerde business.
Op een avond ontmoet hij een meisje en ze krijgen iets met elkaar. Zij is prostituee. Ook over haar weten we verder weinig. Mensen zonder verleden of wortels. Liefde is hier seks, seks is hier dierlijke aandrang en toch menselijke noodzaak. De relatie lijkt vanaf het begin ongemakkelijk; het zou veel eenvoudiger zijn als hun liefde, zoals alles, te koop was, verhandelbaar. Want hoe dan ook, ze verwachten toch iets van elkaar.
Zoals zoveel belangwekkende nieuwe cinema, speelt Winter Story met het snijvlak tussen documentaire en fictie. Het is een tragisch liefdesverhaal met voor Chinese begrippen verrassend openlijke seksscènes. Vooral omdat het acteren mede door de uit de hand gedraaide beelden zo overtuigend naturel is, krijgen de beelden een haast voyeuristische lading. Aan de documentairekant neemt Zhu de tijd om de manier van leven, eten en werken van de nieuwe stedelingen in beeld te brengen. En alleen al in dat opzicht is Winter Story een fascinerend document. (GT)