Momma’s Man

Mikey, een dertiger, is op weg naar het vliegtuig na een bezoek aan zijn ouders, wanneer hij besluit te blijven. Hij keert terug naar het pand waarin hij opgroeide, in Manhattan, terug naar zijn kinderkamer, die nu dienstdoet als opslag. Hij liegt tegen zijn ouders over de reden van zijn terugkeer, belt zijn vrouw in Californië, die voor haar huilende baby zorgt, en liegt ook tegen haar. Mikey lijkt door een heftige persoonlijke crisis te zijn overvallen.
Momma’s Man, de derde speelfilm van Azazel Jacobs, is een intrigerende mix van speelfilmverhaal en persoonlijke ontboezeming. Want niet alleen speelt de film zich voornamelijk af in het echte ouderlijk huis van de scenarioschrijver (waar zijn ouders al meer dan veertig jaar wonen), ook spelen zijn echte ouders, Ken en Flo Jacobs (beiden kunstenaar, respectievelijk filmmaker en schilder) de ouders van Mikey. Jacobs had in eerste instantie de bedoeling de plek te documenteren waar hij opgroeide: het Tribeca van zijn jeugd lijkt verworden tot een soort St. Moritz. Eenmaal zover, bedacht Jacobs dat zijn ouders zo innig verbonden waren met het huis, dat zijzelf de rollen van de ouders op zich moesten nemen.
Mikey’s rol bevat weinig tekst en acteur Matt Boren toont overtuigend dat less hier more is: hij toont en verbergt de stemmingen en emoties vrijwel uitsluitend met het gelaat. En zo raakt de film de kijker op zijn allerpersoonlijkst, op zijn allerintiemst. (EH)