La chatte à deux têtes

Het is een bijna uitgestorven fenomeen: de pornobios waar films nog op celluloid vertoond worden. Acteur, schrijver en regisseur Nolot wilde er – voordat het te laat was – een film over maken.
Dit tweede deel van zijn trilogie over homoseksualiteit is een welhaast nostalgisch liefdesverhaal geworden. Voor een paar euro kijken de bezoekers van de naamloze pornobioscoop naar La chatte à deux têtes (‘het poesje met de twee kopjes’). De caissière heeft een oogje op een van de vaste bezoekers, een charmante vijftiger (gespeeld door Nolot zelf). De man, op zijn beurt, ziet de nieuwe filmoperateur wel zitten, maar deze jongen is juist weer erg gecharmeerd van de geroutineerde kassadame. In de lobby vertellen de drie elkaar hun levensverhaal. In de filmzaal wordt minder gesproken. Met zo min mogelijk woorden vinden de bezoekers – uitsluitend mannen – waar ze naar op zoek zijn: een ontlading, avontuurtje of bijverdienste, dit alles volgens ongeschreven regels en gebruiken. Het zaaltje, met scheefgezakte stoelen en een vloerbedekking vol vlekken, is niet mooier gemaakt dan het is, net zo min als de seksuele handelingen die tussen de bezoekers plaatsvinden. Alles wordt rechttoe rechtaan in beeld gebracht, zonder smeuïge soft-focus of geile muziekjes. De soundtrack bestaat voornamelijk uit het gekreun op het witte doek. Pas als de hoofdpersonen aan het eind van de dag naar huis gaan, klinkt er muziek. Met z’n drieën komen ze er wel uit…