Andalucia

In zijn tweede speelfilm verkent de Frans-Senegalese filmer Alain Gomis wederom thema’s als identiteit (of het verlies ervan) en de verhouding tussen individu en samenleving. In Andalucia wordt het individu belichaamd door de slungelige, veel te lange Yacine, een dertiger van Algerijnse afkomst, die zijn talent als sociaal werker niet weet om te zetten in een vaste baan in Parijs, door de permanente innerlijke onrust en verongelijktheid die hem plagen. Gomis laat zijn hoofdpersonage daarom in een caravan wonen, onafhankelijk van zijn familie, zwervend van baan naar baan en van vrouw naar vrouw. Yacines dromen zijn groot, maar weinig concreet en hij spiegelt zich tot zijn nadeel aan mensen die het verder geschopt hebben dan hij. Dit maakt hem gewelddadig van onmacht, maar ook oprecht nieuwsgierig naar de voorwaarden en wetten die de levens van de in zijn ogen succesvollere landgenoten bepalen. Degenen bij wie hij zich uiteindelijk het meest thuis voelt, zijn de daklozen aan wie hij soep uitdeelt en een groep Senegalezen met wie hij in een kostelijke episode als figurant optreedt in een Franstalige film over de slavenhandel. De dromerige, fragmentarische opbouw van de film opent langzaam maar zeker een steeds fantasierijkere wereld die Yacine uiteindelijk naar Andalusië brengt. Hier lijkt verbeelding pas echt werkelijkheid te kunnen worden.

• 

•