Allein in vier Wänden

Ze zijn nog geen vijftien jaar oud en zitten al vast achter muur en draad. In een Russische tuchtschool wordt 120 kinderen gehoorzaamheid bijgebracht. Het zijn allemaal jeugdige delinquenten, veroordeeld wegens diefstal, verkrachting of moord. Meer dan 90% van hen zal na het uitzitten van hun straf opnieuw in de criminaliteit vervallen, ten dele omdat ze zonder een criminele ‘carrière’ eenvoudigweg niet kunnen overleven in een maatschappij die hun vrijwel geen kansen biedt. Tegen de achtergrond van deze wetenschap wordt de gevangenis tegen wil en dank een vreemde veilige haven, vrij van de dagelijkse strijd om aan genoeg geld en eten te komen. Hier krijgen ze voedsel en kleding. Ze gaan naar school en kunnen sporten. Even kunnen ze kind zijn. Toch ontbreekt het hen aan elk vooruitzicht op een normale jeugd.
Allein in vier Wänden filmt een aantal van deze kinderen van zeer nabij. Lyosha is net aangekomen. Hij heeft geen tijd gehad om afscheid te nemen van zijn moeder. Zij zal haar zoon twee jaar lang niet zien. Tolya, een moordenaar, staat op het punt vrijgelaten te worden. Maar teruggaan naar waar hij vandaan komt is geen reële optie. Hij zal er zeker zelf vermoord worden.
Even krijgen de jongens een gezicht, een naam, een geschiedenis. Ze staan voor vele andere kinderen.