Parents

We mogen hopen dat de samenwerking tussen Ragnar Bragason en de theatergroep Vesterport een vervolg gaat krijgen, al was het maar omdat hun manier van werken in Parents, het tweede deel van een thematisch tweeluik (zie ook Children), dramatisch en narratief volledig tot bloei is gekomen. Parents, weer dynamisch gedraaid in zwart-wit door Bergsteinn Björggulfsson, blijft tot het laatste moment verrassen. Geïnspireerd door de methodes van Cassavetes en Leigh, is het spel van een zeer overtuigend realisme. De acteurs kregen de opdracht hun personages losjes te baseren op hun eigen leven, of op mensen uit hun omgeving, en zich zelfs te verdiepen in het beroep van het personage.
In Parents, minder rauw en wellicht meer volwassen dan Children, zien we hoe een drietal wanhopige personages met elkaar te maken krijgt. Tandarts Oscar is getrouwd en heeft geadopteerde kinderen, maar wil ook een ‘eigen’ kind. Wanneer hij erachter komt dat zijn vrouw hem al jaren misleidt, besluit hij dat het tijd is voor verandering. Beurshandelaar Einar heeft succes in zijn werk, maar niet in zijn privéleven. Hij leeft al tijden in een hotel, in de verwachting dat zijn vrouw spijt zal krijgen dat ze hem de deur uitzette. En Katrin is net teruggekeerd van een achtjarig verblijf in Zweden en wil het kind terug dat door haar moeder is opgevoed. Ze probeert een nieuw leven te beginnen en neemt een baan als tandartsassistente, maar haar getroebleerde verleden laat haar niet los. (GT)

• 

• 

•