Pardonnez moi

In het genre documentaire egodocumenten zoekt regisseuse/actrice Maïwenn steeds heftiger de grenzen op van een rechtstreekse confrontatie met de werkelijkheid. Pardonnez-moi begint met homemovie-materiaal van de kleine Maïwenn die in de camera kijkt. Dan zien we haar op het toneel, als ze ervoor gekozen heeft actrice te worden, iets wat bij haar vader veel weerstand oproept. Weer iets later besluit de zwangere actrice het toneel te verlaten en een documentaire over haar familie te maken. Nu wordt ze het personage Violette en ontstaat er een documentaire die deels spontaan, deels geënsceneerd is. Gestimuleerd door haar psychiater koopt ze een handzame camera en begint ze haar minutieuze ontrafeling van geheimen die haar familie evenzeer uit elkaar drijft als bij elkaar houdt. Moeder, geliefde, zussen, een oude minnaar, allen duiken ze op in een aaneenschakeling van heftige ontmoetingen en bekentenissen waarbij de regisseur als het ware aan het koorddansen is boven een afgrond vol trauma’s. Waar de ontknoping niet vanzelf komt, forceert ze hem wel. Het epicentrum van deze cinematografische zelfexploratie vormt haar moeizame relatie met haar gewelddadige vader. In het bijzijn van een vriendin en gewapend met een camera, spreekt ze hem in een ongemakkelijke en ontluisterende climax eindelijk aan op zijn schuld en zoekt daarmee de bron van haar grootste pijn op. (SdH)

• 

• 

• 

•