Container

Het gerenommeerde filmtijdschrift Sight & Sound maakt bij zijn recensies sinds jaar en dag onderscheid tussen de bespreking en de synopsis. De laatste gaat steevast gepaard met de waarschuwing ‘ Our synopses give away the plot in full, including surprise twists . ’ In het geval van Lukas Moodyssons Container luidt de synopsis als volgt: ‘In Container zijn beeld en geluidsband formeel gescheiden, er is geen diëgetisch geluid, en de voice-over die zich uitstrekt over de gehele film, met uitzondering van de laatste minuten als er een elektronische dreun te horen valt, heeft geen directe relatie met de handeling op het scherm. Het beeld volgt een depressieve travestiet, soms in gezelschap van een jonge vrouw, die zich door een aantal locaties in een anonieme stad begeeft, een vuilstort en een schijnbaar verlaten ziekenhuis. De geluidsband bestaat uit een off-screenmonoloog van iemand die misschien, of misschien ook niet, de Amerikaanse actrice Jena Malone is.’
Het moge duidelijk zijn: over plot en verrassende wendingen viel weinig te verklappen. Maar dat maakt Moodyssons in groezelig zwart-wit gedraaide film er niet minder hypnotiserend om. De verhouding tussen de personages is vatbaar voor meerdere interpretaties, maar wat nog meer fascineert is Malone’s monolo gue intérieur. Ironisch en bloedserieus tegelijk mijmert ze over oorlog, Soedan, Irak, ce lebrity culture, seks en sekse en nog veel meer. Een film om uit te lopen, of eindeloos te herzien en -horen. (GT)