Workingman’s Death

‘Werk, ik kan er uren naar kijken’, zo luidt een oud grapje van tevreden toeschouwers. Voor hen en voor iedereen met een greintje sociale interesse, is er nu Workingman’s Death, een meeslepende film over vieze, zware en uitputtende fysieke arbeid. Met als beginpunt beelden van de legendarische sovjetheld Stachanov – die volgens stalinistische propaganda uit de jaren dertig 102 ton kolen in één dienst verzet zou hebben – is Glawoggers overweldigende documentaire een ode aan en een elegie voor de arbeider. De vijf delen en epiloog vormen samen een analyse van de mondiale stand van arbeiderszaken. In Helden toont Glawogger de ontslagen mijnwerkers van de Oekraïense staatsmijnen die in piepnauwe, ongestutte schachten kolen hakken om de kachel te kunnen laten branden. Geesten toont de helse werkomstandigheden van sulfursjouwers in een Indonesische vulkaan, die worden gadegeslagen door vertegenwoordigers van het beginnende toerisme. Port Harcourt, Nigeria, lijkt in Leeuwen wel een voorportaal van de hel: vleesverwerkende industrie in de openlucht, een inferno van rood en zwart, van bloed en roet. In Broeders zien we een surreëel strijdperk op een Pakistaans strand, waar mens en thermische lans het opnemen tegen enorme olietankers. En in Toekomst filmt Glawogger de van optimisme blakende, Chinese staalindustrie, waar de werkers vol vertrouwen tegemoet zien wat komen gaat. In de epiloog zien we hoe oude industrie in het Ruhrgebied herontwikkeld wordt. (GT)

• 

• 

•