Pusher III

Het derde deel uit Nicolas Winding Refns Pusher-trilogie is duidelijk het beste. Met ieder deel wordt Refns benadering gewaagder en complexer. Hoe talentvol zijn debuut uit 1996 ook was en hoe vernieuwend ook het tweede deel, dit derde deel heeft naast spanning en lef ook een huiveringwekkende emotionaliteit die zich moeilijk laat overtreffen. Centraal in I’m the Angel of Death – Pusher III staat de Servische drugsbaas Milo. In eerdere delen was hij nog een figurant, een gevreesde kracht op de achtergrond. Hij is geen grote godfather en als middelgrote baas ook al een tijdje op zijn retour, maar toch geen tegenstander om te onderschatten. Aanvankelijk lijkt hij met zich te laten sollen. Zijn verwende dochter overvraagt hem in alles bij haar verjaardagsfeest. Zijn gangsterknechten zijn uitgeschakeld door een voedselvergiftiging – een gevolg van Milo’s kookkunst. Albanezen proberen brutaal zijn territorium als drugsdealer over te nemen. Braaf bezoekt hij bijeenkomsten van de Anonieme Verslaafden, bang als hij is weer in zijn oude gewoonte te schieten. Maar sol niet met Milo. Het wordt je bloedige ondergang. Refn heeft met zijn trilogie, en zeker met dit laatste deel, het gangstergenre niet alleen vernieuwd, maar ook van een nieuwe geografie voorzien. De Amerikaanse mean streets zijn overtuigend vervangen door de multi-etnische trottoirs van een nog te weinig zichtbaar gemaakt Europa. (GjZ)