Een film die verbluft door zijn visuele virtuositeit, zijn absurdistische humor en de vaart waarmee het verhaal wordt verteld. Een film die zichzelf niet al te serieus neemt en deze zelfspot tot iets bijzonders verheft. ‘Lach om mij’, lijkt de film te willen zeggen, terwijl hij – haast stiekem – ook weet te ontroeren. Na het minstens zo verbluffende en hoogst originele debuut van Wisit Sasanatieng, de festival- en arthouse-hit Tears of the Black Tiger, hebben liefhebbers vrij lang moeten wachten op deze opvolger. Een opvolger die anders is, maar die niemand zal teleurstellen. De film is gebaseerd op een boek dat werd geschreven door Sasanatiengs vrouw Koynuch en dat door hem werd geïllustreerd. Het verhaal is gek maar eenvoudig. Het raffinement zit in de exuberante wijze van vertellen en verbeelden. Hoofdpersoon is de plattelandsjongen Pod. Niet de slimste, maar op een naïeve manier heel charmant. Hij trekt naar Bangkok om zijn geluk te beproeven, heeft velerlei baantjes en wordt verliefd op een carrièrevrouw ver boven zijn stand. De regisseur heeft kwistig gebruik gemaakt van digitale effecten (CGI’s, Computer Generated Images) om het grauwe Bangkok om te vormen tot een surrealistisch sprookjeslandschap in bonte kleuren en vol wonderlijke decors. Met een curieuze cameo van criticus en Rotterdam-gespreksleider Chuck Stephens. (GjZ)
Film details
- Productieland
- Thailand
- Jaar
- 2004
- Festivaleditie
- IFFR 2006
- Lengte
- 100'
- Medium/Formaat
- 35mm
