We Don’t Live Here Anymore

Een hard maar liefdevol verslag van overspel en de effecten ervan op twee huwelijken – gelukkig zonder te oordelen. Jack (Rufallo) en Hank (Krause) zijn beiden docent Engels in een klein vriendelijk plaatsje in New England. In veel opzichten lijken hun levens op elkaar, maar hun echtgenotes zijn heel verschillend. Terry (Dern) is wisselvallig en, zoals Jack vaak zegt, niet de meest efficiënte huisvrouw, terwijl Edith (Watts) kalm en zelfverzekerd lijkt en uitstekend in staat om het huis zo rustig te houden dat Hank er kan schrijven. Maar de vier zijn goede vrienden, die veel samen op stap gaan, als ze babysitters kunnen vinden. Totdat Jack en Edith een affaire met elkaar beginnen en schuldgevoel, achterdocht, angst, wrevel, verwijten en wraak hun tol gaan eisen. De film biedt een uitgebalanceerde en inzichtelijke kijk op een emotionele maalstroom. De maker is weinig geïnteresseerd in wat ‘goed’ of ‘slecht’ is, maar onderzoekt vooral het verwarrende amalgaam aan tegenstrijdige gevoelens die leiden tot, en het gevolg zijn van ontrouw. Alle vier hoofdrollen vallen op door moed en precisie, en sommige scènes leggen op intens felle wijze bloot hoe de personages elkaar kunnen kwetsen. Een van de meest volwassen films uit Amerika dit festivaljaar, en een die hard aankomt.