Une visite au Louvre begint met een lange rijdende camerabeweging langs de oevers van de Seine en gaat dan het museum binnen om werken van Ingres, Veronese, Giorgione, David, Delacroix, Tintoretto en Courbet te bestuderen. Op de geluidsband een tekst van de dichter Joachim Gasquet met teksten die worden toegeschreven aan Cézanne. Zijn woorden worden op een opzettelijk artificiële manier uitgesproken door Julie Kolta. De imaginaire Cézanne is nors, grappig, ruziezoekend en verrassend kwaadaardig als hij commentaar geeft op de schilderijen van zijn collega’s. Une visite au Louvre wordt vertoond in twee opeenvolgende, zo goed als identieke versies, die respectievelijk 47 en 48 minuten duren. Het werk hoort thuis in het rijtje Straub-Huillet-films zoals die over Brecht, Kafka en Hölderlin, met name door de wijze waarop zuiver cinematografische middelen worden ingezet om kunst te onderzoeken. De tweede versie – die uit respect voor de kijker facultatief is – levert een gepassioneerde ervaring. Het resultaat is een opmerkelijke en verrukkelijke constructie van een vorm van geschiedschrijving – het is misschien zelf een historische vorm. Elk element wordt duidelijker, meer intens. We begrijpen steeds beter dat elk beeld als voornaamste onderwerp lijnen, kleuren en dynamiek heeft. Zoals elke tekst als zijn eerste onderwerp woorden kent. En elke film een combinatie van beelden en tekst. N.B. Op verzoek van de makers is de Franse voice-over niet ondertiteld.
