The Big Red One: The Reconstruction

In zijn postuum gepubliceerde autobiografie schreef Sam Fuller, de poëtische meester van de hard-boiled Amerikaanse cinema: ‘Kijk, het is gewoon niet mogelijk om oorlog realistisch weer te geven. Niet in een film, en ook niet in een boek. Je kunt er alleen maar een heel, heel klein aspect van weergeven… Om de kijker een indruk te geven van een echt gevecht, zou je aan weerszijden van het doek scherpschutters neer moeten zetten die zo af en toe op ze schieten. Het aantal doden in de bioscoop zou de klandizie niet ten goede komen.’ The Big Red One is een cinematografisch hoogstandje en een zeer persoonlijke herinnering aan de tijd dat Fuller in de Tweede Wereldoorlog in de meest befaamde infanterie-eenheid van de VS diende. Bij het maken van zijn film bleef hij trouw aan zijn principes en beeldde hij de oorlog niet af zoals hij was, want dat is strikt genomen onmogelijk, maar zoals men zich die herinnert: als een verzameling beelden en sensaties waarachter een onvoorstelbaar universum van gruwelen schuilgaat. Toen de film in 1980 uitkwam, werd er drastisch in geknipt: om hem korter te maken, omdat lange films uit de mode waren, en misschien ook wel om redenen van decorum. Jarenlang is de complete The Big Red One een legende van de cinema gebleven. Dankzij het werk van Richard Schickel en Brian Jamieson is die legende nu werkelijkheid geworden, en het eindresultaat is misschien wel een van de mooist uitgevoerde films van Fuller. Wat eens een statig, ouderwets epos was, dat het lot volgt van een verbeten sergeant en de vier jonge soldaten onder hem (met Robert Carradine als Fuller’s alter-ego) vanaf Noord Afrika tot aan de concentratiekampen van Midden-Europa, is nu een uitzonderlijk veelzeggende, magnifieke film. Met als ankerpunt het kleine wonder van de misschien wel grootste acteerprestatie van Lee Marvin ooit. (KJ)