Tussen 1964 en 1966 ontvouwde Andy Warhol zijn revolutionaire visie op ‘beroemdheid’. Met gebruik van een camera op statief probeerde Warhol de verschijning, de stijl, de persoonlijkheid te vatten van zowel beroemde als minder bekende bezoekers van zijn studio, The Factory. Voor elk zwijgend, zwart-wit portret moest iemand bewegingloos blijven zitten en frontaal naar de camera kijken (doorgaans in close-up gefilmd). Hoewel elke film opgenomen werd op de normale snelheid van vierentwintig beelden per seconde, eiste Warhol dat ze zouden worden afgespeeld op zestien beelden per seconde, de snelheid voor stille films.
