Primer

Carruth is niet de eerste debuterende filmmaker die bewijst dat een bijzondere film niet veel geld hoeft te kosten. Mythe of niet, maar het budget voor deze film zou niet meer dan 7000 dollar zijn geweest. Daarmee bewijst Carruth dan toch weer iets bijzonders, namelijk dat een goedkope film er niet altijd goedkoop hoeft uit te zien. Niet dat deze film er duur of gelikt uit ziet, maar hij ziet er uit zoals hij er uit moet zien. Het uiterlijk van de film past zo naadloos bij het verhaal, dat meer budget de film alleen maar minder had gemaakt. De ijzige en wat gebleekte beelden vertellen een ingenieus science-fictionverhaal. De film lijkt zich af te spelen in de tijd van de start-upbedrijven, de tijd dat jonge computertechneuten met één enkele uitvinding een klapper op de beurs konden maken. Aaron (gespeeld door regisseur Carruth zelf) en Abe zijn met twee vrienden in een garage ook zo’n bedrijfje begonnen. Ze hebben zelfs al iets uitgevonden, maar het is ze zelf nog niet helemaal duidelijk wat. Zodra ze in de gaten krijgen dat de doos waaraan ze werken in feite zijn eigen leven is gaan leiden, sluiten ze de andere twee kompanen buiten. Ze raken geobsedeerd door hun vinding – of is hun vinding eerder in hen geïnteresseerd? Het verhaal suggereert een ingenieusheid, die ook binnen de cinema als geheel zeldzaam is. Weinig films, weinig eerste films, beginnen zo nonchalant en vanzelfsprekend om zo perfect en overrompelend te eindigen. (GjZ)