Occupation: Dreamland

Een film voor wie denkt dat het zogenaamde embedded journalism nooit wat oplevert. De makers volgden een eenvoudig eskader soldaten in Irak. Om precies te zijn: eenheid 24/7 van de 82nd Airborn Division. Ze trokken met de soldaten op toen ze voor Falluja gelegerd waren, nog voordat Falluja een van de grimmigste brandhaarden van de oorlog werd. De soldaten opereerden vanuit hun kamp dat Dreamland werd gedoopt en trokken regelmatig Falluja in. Om de orde te handhaven, al hebben ze geen notie van de stad, haar bewoners, de taal, cultuur of religie. Ze zijn misschien niet de slimsten, maar verder zijn het hele gewone jongens. Ze hebben in een bandje gespeeld, maar werden niet beroemd of waren te ongeduldig om hun school af te maken. Of ze hadden gewoon een lullig baantje in een schoenwinkel, en het rekruteringskantoor van het leger was toevallig net naast de winkel. Ze zijn nauwelijks opgeleid en vaak nog nooit buiten Amerika geweest. Nu staan ze in de zandbak rond Falluja met hun ogen te knipperen. En spuwen hun gal voor de camera. Nee, het is geen propagandafilm. Ook heeft Occupation: Dreamland niet de drammerigheid van veel antioorlogsfilms. Hij geeft een ronduit nuchter beeld van de situatie en dat blijkt wel zo effectief. Gezien de omstandigheden is de film opmerkelijk soepel en zelfverzekerd gedraaid. Toen het echt ging spannen rond Falluja werden de simpele soldaten weggehaald en de meer geoliede oorlogsmachines ingezet. (GjZ)