Les enfants du placard

Jacquots tweede film is een somber, gelaagd psychologisch portret van een broer en een zus die elkaar na jaren weer eens tegenkomen in de Jardins du Luxembourg. Nicola (Lou Castel) leidt een rusteloos bestaan en trekt van hotel naar hotel, terwijl Juliette (Brigitte Fossey) heeft gekozen voor een luxe leven vol compromissen door met de louche zakenpartner van haar vader te trouwen. Tijdens hun lunch kust Juliette de zelfgezette tatoeage op Nicola’s arm, het teken van hun toewijding aan elkaar en het diepe schuldgevoel dat ze delen. Indertijd schreef Jacquot dat Les enfants du placard het verhaal is van een onmogelijke liefde. ‘Deze amoureuze impasse krijgt gestalte in de meest ingewikkelde band die er is, die tussen broer en zus. Het is een beproefd thema in de literatuur, bij Musil, bij Thomas Mann – aan wie ik moest denken toen ik de film maakte – en natuurlijk bij Cocteau. Ik maak films waarin mensen kunnen geloven. Ik geloof er zelf in en probeer ze zo te maken dat de film doordrenkt is van mijn eigen geloof, zodat iedereen die ernaar kijkt zich laat meeslepen door het verhaal.’ Met Jean Sorel in de rol van Berlu en de prachtige Isabelle Weingarten als Juliettes vriendin Laure. (KJ)