In deze snelle, maar strakke film verplaatst Jacquot een late roman van Henry James heel handig naar 1981. Hij houdt wel vast aan de oorspronkelijke locatie, de eeuwig fraaie en verwarrende stad Venetië. Isabelle Huppert is de steenrijke, stervende jonge Marie, Michele Placido is de goedbedoelende minnaar Sandro, en Dominique Sanda is Catherine Croy, de oogverblindende, pragmatische Parijse die Sandro aan Marie koppelt, in de hoop dat hen beiden een grote erfenis ten deel zal vallen. Jacquot beent James’ rijkste roman uit tot op het geometrisch fundament, met als resultaat een vreemde, boeiende film. Het tempo ligt hoog en de film is doordrongen van de duistere en romantische sfeer van Venetië. De acteurs benaderen hun rol elk vanuit een andere invalshoek. Huppert is tamelijk ontroerend en zet Marie neer met de van haar bekende precisie. Placido speelt op karakteristieke wijze, aangenaam, onderkoeld en naturel. Sanda is het minst uitgesproken van de drie, mogelijk nog minder expressief dan bij Bresson. Tel daarbij op de zwaar romantische soundtrack van Philippe Sarde en het resultaat is op z’n minst nogal merkwaardig, en tegelijk indrukwekkend. Een van de beste scènes is de botsing van Sandro en Catherine tijdens een uitbundig Venetiaans feest. (KJ)
