L’assassin musicien

Jacquots eerste film gaat over een violist uit de provincie (gespeeld door Joël Bion) die zich inbeeldt dat hij over grote talenten beschikt. Hij gaat naar Parijs en huurt een kamer bij een arme vrouw (Anna Karina) en haar dochter (Hélène Coulomb), waarna er een rampzalige driehoeksverhouding ontstaat. Het verhaal is losjes gebaseerd op het eerste deel van Netochka Nezvanova, Dostojevski’s onvoltooide roman, waar Jacquot op was geattendeerd door het werk van psychoanalyticus Moustafa Safouan. In de vaste camerastandpunten en het ‘atonale’ acteerwerk herkende menig recensent de invloed van Bresson; Jacquot zelf vond dat zijn film eerder raakvlakken vertoonde met het werk van Dreyer of zelfs Fritz Lang. Toen de film uitkwam, schreef Jacques Lacan een lovend commentaar in Le Nouvel Observateur: ‘Als “compositie” van beelden in de muzikale zin van het woord, vind ik deze film een meesterwerk. (…) Benoit Jacquot doorspekt het verhaal zo bekwaam met psychoanalyse dat je niet doorhebt dat de held door dit prisma wordt bekeken. De film is zo geloofwaardig omdat er geen ruimte is voor interpretatie. Ik vraag me af hoe Benoit Jacquot ooit nog zo’n sterke film zal kunnen maken.’ (KJ)