Hawaii, Oslo

Het is alweer even geleden dat Erik Poppe met zijn speelfilmdebuut Schpaaa (1998) verschillende grote prijzen won. De mooie, verontrustende impressie van een stel jongens uit Oslo die het slechte pad opgaan, gaf blijk van zijn grote ervaring in de televisie-, muziek- en reclamewereld. Nu is Poppe terug met wat al de beste Noorse speelfilm in jaren is genoemd: Hawaii, Oslo. Een film met meerdere verhaallijnen over verschillende personages die uiteindelijk allemaal samenkomen. Het concept herinnert direct aan ijkpunten als Short Cuts en Magnolia, maar Poppe is erin geslaagd een buitengewoon fris en vitaal sprookje te vertellen. Hawaii, Oslo volgt de kleptomaan Leon en zijn jeugdliefde Asa, die elkaar na tien jaar weer gaan zien. De film volgt ook Trygve, de gedetineerde broer van Leon, die in zijn paar uur verjaardagsverlof naar Hawaï wil vluchten. En een wanhopig echtpaar, Frode en Milla, dat hun zieke kind alleen kan redden met een dure operatie in Amerika. Dan is er Vidar, de ziekenbroeder die de toekomst ziet als hij slaapt, en ten slotte Bobbie-Pop, een suïcidale popster die in de anonimiteit is geraakt. Alles en iedereen komt samen in een inventieve plot op de heetste dag van het jaar in de straten van Oslo. Niet te snel, niet te langzaam, overtuigend en aangrijpend, in een film met de intensiteit van een luide schreeuw om liefde. (SdH)