Admosh

Pas in andermans ogen besta je werkelijk. Deze installatie gaat over de interactie tussen de cinema en het gezicht. Een zwart-witfilm boetseert het portret van Tsjetsjeense mensen in ballingschap. Hun representatie wordt tot de essentie gereduceerd: een reeks zwijgende gezichten. Tegelijk horen we getuigenissen over hun langzame genocide. Hun gezichten verdwijnen en verschijnen opnieuw, wat een spanning oproept tussen kwetsbaarheid en verzet. In de Tsjetsjeense taal wordt voor de begrippen ‘mensen’ en ‘mensheid’ hetzelfde woord gebruikt: ‘admosh.’ De manier waarop de beeld- en geluidstechniek staan opgesteld, met interactie tussen de filmische schaduwen en de schaduwen van de bezoekers, creëert een gemeenschappelijke ruimte.