The Saddest Music in the World

Vorig jaar kon het publiek in Rotterdam uitgebreid kennismaken met de even absurde als geniale cinematografische fratsen van Guy Maddin. Zijn nieuwste uitspatting, de muzikale melodramatische komedie The Saddest Music in the World, heeft alles wat je van Maddin kunt verwachten: gefilmd in de stijl van de zwijgende film, veelvuldig gebruik makend van kijkgaatjes, celluloid in alle soorten en maten, kleurenfilters, kunstige decors, vaseline op de lens en uiteraard flinke doses geheugenverlies, vader-zoonconflicten en liefdesintriges. Een biertje drinken in crisistijden is lekkerder met een trieste deun op de achtergrond, dus daarom schrijft een barvrouw zonder benen, barones Lady Helen Port-Huntly (Isabella Rossellini, die deze ongebruikelijke rol tot het uiterste uitspeelt) een wedstrijd uit voor de droevigste muziek ter wereld. De Amerikaanse inzending is van Chester, een mislukte Broadway-impresario, en Narcissa, een nymfomane met -daar heb je het -geheugenverlies. Chester vindt een concurrent in zijn vader Fyodor, die Canada vertegenwoordigt en ooit als dronken arts Lady Helens benen amputeerde. Ten slotte duikt ook Chesters broer Roderick op, vermomd als Servische deelnemer. Chester is bereid tot het uiterste te gaan: zonder scrupules werkt hij zich door zijn tegenstanders heen. Kortom, Guy Maddin op zijn uitzinnigst.