‘”Airy Nothings”, zo zou je de illusie kunnen noemen dat je op een plek bent die er niet is en nooit is geweest. Ik kan erin komen dat je je zuurverdiende geld niet wilt weggooien aan dergelijke frivoliteiten, alsof je naar de hemel vliegt om er alleen maar met open mond naar te kijken. De Nervous Magic Lantern introduceert ons tot een onverwachte cinema, weidse atmosferische vergezichten die de kijker tot projectie uitnodigen. Deze techniek, die ik nog niet zo lang “Nervous” noem, kan goed zijn ontstaat voor de ontdekking van film. (Misschien is dat ook wel zo, maar het publiek vroeg om de uitvinding van “movies” en filmsterren, om zichzelf in film te verliezen.) Hoe dan ook, du moment dat mogelijk was om licht via een lens te focussen of zelfs maar via een kleine opening in een donkere ruimte te projecteren op een vlak met een draaiende sluiter, bestond de mogelijkheid. Zo simpel is het. Het fenomeen moet zich hebben voorgedaan in de tijd van optisch speelgoed en experiment, maar is vakkundig aan de kant geschoven. Er was gewoon geen plaats voor binnen de ontwikkeling van de nabootsende cinema. Zijn tijd moest nog komen. Misschien dat het kubisme en het abstract-expressionisme de geesten moesten voorbereiden, voordat de truc als truc kon worden gewaardeerd en genoten. Voordat we in waren voor een andere manier van bedriegerij dan de “movies”, reclame, religie of politiek. Een modernistisch gezichtsbedrog, verwant aan de penseelstreken van Frans Hals, die de aandacht op zichzelf richten, terwijl ze een levend bewijs vormen van anderen die ons zijn voorgegaan.’ [K.J.]
Plus:
Disorient Express (1995) 35mm, B&W, silent, 30 min.
‘Dit is geen formalistische cinema; ik ben alleen geïnteresseerd in orde voor zover die een ervaring kan bieden. Kijk hoe het vlakke scherm een soort 3D-effect creëert, zoek naar onmogelijke omkering van diepte, naar parelende schittering, CT-scans van de hersenen. Ik wed dat deze film een eurodubbeltje oplevert voor bewustzijnsverhoging.’ [K.J.]
