Anatomie de l’enfer

Hij houdt niet van vrouwen. Zij zal hem betalen, zegt ze, als hij naar haar kijkt vanuit de hoek vanwaaruit ze nooit bekeken zou mogen worden. Dat gaat je geld kosten, zegt hij. Zij: ‘Ik zal je betalen.’ Zo begint Anatomie de l’enfer, gebaseerd op Breillats eigen roman Pornocratie. Na deze ontmoeting in een nachtclub verplaatst de film zich naar de enige andere locatie, een eenzaam huis hoog boven de rotsen. Vier nachten achter elkaar gaat de man (gespeeld door Rocco Siffredi) naar dit spaarzaam gemeubileerde huis om de mooie vrouw (Amira Casar) te ontmoeten. De aard van hun samenzijn -dat in de loop van de vier nachten steeds intiemer wordt -lijkt de formule van een erotische film te volgen, maar Breillat voert ons veel verder dan dat -zoals we kunnen verwachten van een filmmaakster die gedurende tien films op vaak verschroeiende en onverbloemde wijze de relatie tussen mannen en vrouwen (Parfait Amour) en de aard van het vrouwelijk verlangen (Romance, Fat Girl) heeft onderzocht. De sobere interieurs, de precieze mise-en-scène en kadrering van de lichamen in de ruimte en het delicate camerawerk van Angelopoulos’ cameraman Arvanitis maken dit tot misschien wel de meest gecomponeerde en schilderachtige film van Breillat. Anatomie de l’enfer neemt ons tot het einde toe mee op de weg die ze insloeg met haar eerste film Une vraie jeune fille. `Dit keer heb ik besloten tot het eind te gaan. Ik heb besloten dat ik niet verder kon gaan, dat mijn X-de film ook het slot van een decaloog moest zijn. The X of the X-rated film.’ Breillat heeft een unieke film gemaakt waarmee ze maar weer eens bewijst een van de meest gedurfde en uitdagende van de hedendaagse regisseurs te zijn.