The Best of Times

Het onvoorspelbare leven van jongeren aan de randen van de criminele onderwereld is geen onderwerp dat verwaarloosd wordt door de cinema, maar niemand behandelt tienerfrustraties en -dromen als Chang Cho-chi. De rustige Wei en zijn drukke beste vriend en buurjongen Jie zijn 19, en wonen met hun families in een buitenwijk van Taipei. Wei heeft een hechte band met zijn tweelingzus Min, die chemotherapie ondergaat wegens leukemie. Jie daarentegen heeft noch met zijn toegewijd-christelijke vader (een gepensioneerde soldaat, afkomstig uit China), noch met zijn achterlijke oudere broer een hechte relatie. Op aandringen van Jie vraagt Wei aan Broer Gu -de eigenaar van de nachtclub waar hij werkt als parkeerjongen- of hij hen klusjes voor zijn bende wil toevertrouwen. Ze worden op pad gestuurd als schuld-inners. Al snel zijn ze de trotse, nerveuze eigenaars van een geweer en één kogel…Heel slim combineert Chang zijn onderwerp (het verlangen van jongens naar status en macht) met een reis naar hun innerlijk; het zorgvuldige naturalisme aan de oppervlakte wordt onderbouwd door een ironisch besef dat onbewuste verlangens en impulsen net zo echt zijn als de vissen in het aquarium in de huiskamer. Hij slaagt zelfs in de Borgesiaanse truuk (gebruikt door Bertolucci in The Spider’s Strategem) van suggereren dat dromen echter kunnen zijn dan wat dan ook. Best of Times is poetisch, prachtig om te zien en buitensporig ontroerend, en krijgt -net als Changs vorige films- onuitwisbare prestaties van iedereen in de niet-professionele cast. Tony Rayns