Ten

Er bestaan vele mengvormen tussen documentaire en fictie – [based upon] TRUE STORIES bevat diverse voorbeelden – maar in deze laatste film van de Iraanse grootmeester Abbas Kiarostami wordt de mengvorm opnieuw gedefinieerd en naar een hoger plan geheven. Het lijkt allemaal heel eenvoudig. Een vrouw rijdt in haar auto door de straten van Teheran. In de passagiersstoel naast haar rijden om beurten verschillende vrouwen mee, en een aantal keer haar zoontje. De vrouw praat met haar passagiers over het leven, echtscheiding, seks, opvoeding en het dragen van een hoofddoek. Allemaal ongemakkelijke onderwerpen in Iran, zou je zeggen, maar daar lijkt de vrouw geen last van te hebben. De film is super-eenvoudig op digitale video opgenomen. Twee cameraatjes op het dashboard geplakt. Één shot van de chauffeuse en één shot van de passagier. Shot en tegenshot. Zo eenvoudig kan film zijn. En zo effectief.De gefilmde gesprekken lijken allemaal naturel en geïmproviseerd, en daarmee documentair. De dramatische opbouw van de gesprekken en de rijke benadering van de thematiek doen een schrijvende of op zijn minst sturende hand vermoeden. In tien eenvoudige scènes (waarbij wordt teruggeteld van 10 naar 1) laat Kiarostami zien hoe veelzeggend het weinige kan zijn. In de eenvoud toont zich de meester.