De afgelopen twintig jaar heeft Francisco Lopez een consistente wereld van minimale, elektro akoestische soundscapes ontwikkeld ‘om een ideaal in absolute musique concrète te bereiken.’ De evolutie van zijn esthetiek en conceptuele achtergrond is een diepgaand proces van verfijning, richting extreem muzikaal purisme, met een vrijwillige weigering van alle visuele, relationele, semantische, functionele of virtuoze elementen. Wat overblijft is een verbluffend krachtige muzikale essentie die in staat is om de diepste en meest vreeswekkende afgronden te bereiken en tegelijk de meest subtiele en diffuse akoestische grenzen. Hij noemt het zelf belle confusion. De in Berlijn woonachtige kunstenaar/muzikant Carsten Nicolai gebruikt elektronisch geluid en beeldende kunst als een soort hybride gereedschap om zijn eigen microscopische kijk op creatieve processen te ontwikkelen. Zijn wereld ziet er eigenlijk uit als een laboratorium dat voortdurend verandert in ruimte en tijd onder invloed van impulsen uit de mediawereld en waarin geluid (de boodschap als code) het belangrijkste onderwerp wordt. Door het gebruik van oscillator circuits, geluidsgenerartoren en modemgeluiden maakt Nicolai de essentie van pure elektriciteit hoorbaar. Dat betekent niet dat zijn werk op de eerste plaats alleen uit geluid bestaat. Nicolai’s experimenten op de grenzen van geluid en beeld worden gekenmerkt door een stimulerende en verfrissende benadering van beide, zonder dat hij zijn grip erop verliest.
