De la calle

De vijftienjarige Rufino zwerft door de straten van MexicoStad en probeert een beetje voor de jongste zwerfkinderen te zorgen die overleven op een dieet van lijm en hasj en die ’s nachts in de ondergrondse riolen slapen. Rufino verdient wat geld met zwaar en smerig werk, zoals het sjouwen van vlees voor een slachthuis. Voor Ochoa, een corrupte politieman die Rufino’s wijk in zijn macht heeft, en die tevens de minnaar van Rufino’s adoptiemoeder is, verkoopt Rufino een zakje cocaïne. Hij besluit het geld te gebruiken om samen met zijn vriendinnetje en haar baby de stad te ontvluchten. Ochoa zet een klopjacht in. Net als Rufino lijkt te kunnen ontsnappen, komt hij er achter dat zijn echte vader nog leeft. Geobsedeerd door deze wetenschap wil Rufino niet weg voordat hij zijn vader gevonden heeft.De la calle is gebaseerd op een succesvol Mexicaans theaterstuk, maar van toneel is niets terug te vinden in de adaptatie van Stavenhagen en Tort. De rusteloze camera, de jumpcuts, de vale kleuren en het sterke acteerdebuut van Luis Fernando Peña (Rufino) zorgen voor een grimmige en realistische sfeer, waarin de harde, gewelddadige wereld van de straatkinderen de kijker geen moment met rust laat. De voor de hand liggende vergelijking met Amores perros, de Mexicaanse filmhit van vorig jaar, is niet terecht. De la calle is niet hip en ‘glamorous’, maar authentiek en geëngageerd. Het is een van de films die bewijzen dat het goed gaat met de onafhankelijke Mexicaanse film.