Kamelen. ‘Zelfs in de woestijn, waar de lucht droog is en de zon brandt, waar de nacht extreem koud is, waar altijd een zandstorm waait en waar geen plant wil groeien, zelfs daar overleven zij. En het schijnt dat hun ogen altijd vochtig zijn.’Een man en een vrouw ontmoeten elkaar. Ze hebben allebei een gezin, maar voelen toch de noodzaak samen te vertrekken. Ze rijden naar een hotel aan zee. Pas onderweg vraagt de man aan de vrouw hoe ze heet. Ze blijken veel gemeen te hebben, hun beider vaders waren schoolmeester, ze zijn allebei aan de kust opgegroeid en het is geen van beiden gelukt medicijnen te studeren. Maar deze overeenkomsten zijn niet de oorzaak van hun gezamenlijke vlucht. De werkelijke reden is dat ze uitgeput zijn.Vijf jaar na het vrolijker Motel Cactus speelt Camel(s) zich wederom af in een hotel. Geen hotelkamer waar gehijg klinkt door de dunne muren, maar waar onderdrukte menselijke emoties met een zucht ontsnappen. De film is gedraaid op DV in zwart-wit, dat werd omgezet naar 35mm-filmmateriaal, wat een korrelig, documentaire-achtig effect heeft. De DV-camera is overigens niet gebruikt om uit de hand te filmen: camerastandpunten zijn stil en statisch. Camel(s) is een eerlijke en aangrijpende film, waarin fantastisch wordt geacteerd en die een diep inzicht geeft in de emoties van veertigers.
