Urbania

Een oude blinde man en zijn chauffeur brengen een dag en een nacht door in Sao Paulo. De man is na dertig jaar teruggekeerd naar de stad waar hij zijn vrouw, zijn zaak en zijn gezichtsvermogen verloor. Hij wil de stad nog eenmaal zien voordat hij doodgaat, door de ogen van zijn chauffeur en de voorbijgangers.Net als in zijn eerdere korte films, heeft Frederico een bijzondere en effectieve vorm gevonden om zijn verhaal te vertellen. Enerzijds is Urbania een sentimental journey, waarin de herinneringen van de oude man gevisualiseerd worden door zwart-wit archiefmateriaal uit documentaires en fictiefilms. Anderzijds legt de film als een documentaire getuigenis af van de huidige toestand van de stad en haar bewoners, van de armoede en de werkloosheid. De mensen die de filmmaker onderweg ontmoet vertellen over hun leven: tegen de oude man, maar ook tegen de camera die hen filmt. Zo is er een scène waarin de oude man in gesprek raakt met een voorbijganger, die gaandeweg het woord tot de kijker gaat richten terwijl de man en de chauffeur het beeld uitlopen. Gaandeweg wordt ook de veranderende verstandhouding tussen de oude man en zijn chauffeur onderdeel van het verhaal: de man wordt gedurende zijn reis menselijker, de chauffeur ongeduldiger en verveelder. Het conflict tussen het heden en verleden krijgt zo een pendant in het conflict tussen jong en oud.