The Dark Night

The Dark Night brengt Oleg Kovalov weer een stukje dichter bij zijn doel: een complete geschiedenis van de twintigste eeuw schrijven in de taal van de film. Geen documentaire of chronologische geschiedenis, maar een lyrische, subjectieve en poëtische geschiedenis. In Sergei Eisenstein – An Autobiography waren we getuige van de stormachtige jaren twintig en de opbloeiende cultuur ervan, in Scorpion’s Garden van de paranoia van de Koude Oorlog en de dooi die erop volgde. The Dark Night heeft, net als eerder Concert for a Rat, de dictatoriale jaren dertig tot onderwerp.Kovalov heeft weinig vertrouwen in de documentaire als middel om tot waarachtigheid te komen. Volgens hem kan de waarheid niet binnen de bestaande genres tot uitdrukking komen. Zijn films overschrijden die genres dan ook. Documentaire en fictie zijn in zijn werk net zo min uit elkaar te houden als fictieve personages en concrete personen op oude journaals en andere archiefbeelden. Dat geldt ook voor The Dark Night. De film combineert archiefbeelden uit het Derde Rijk met een script dat losjes gebaseerd is op de fantasieën van Fritz Lang: een lyrische thriller met horrorelementen. Doordat de gestileerde zwart-witbeelden uitsluitend gedraaid zijn in gereconstrueerde studiodecors, ademt de film de sfeer van de cinema uit de jaren dertig.