New Rose Hotel

Net als het onsterfelijke verhaal van Hitchcocks Notorious (een man legt de vrouw van wie hij houdt in het bed van een ander en graaft daarmee zijn eigen graf), verplaatst Ferrara met New Rose Hotel de inzet van de filmische vertelling. Hij zaagt aan de poten van traditionele acteursregie en dramatische opbouw en brengt zo een fictie tot stand waarvan alleen nog maar verminkte echo’s, steeds vagere gevolgen, een onzeker spoor overblijven. De intrige – Sandii’s verleiding van Hiroshi – wordt zo een virtuele werkelijkheid die Ferrara ons vertelt als in een verstoorde (radio)uitzending, waardoor we onze eigen reservoir aan beelden en herinneringen moeten aanspreken om de gaten op te vullen. Door zijn hele film rond een zwart gat (‘The Blackout’) te construeren, dat maar duister blijft en nooit verhelderd wordt (Wat is er gebeurd? Misschien wel niets…), introduceert hij het idee van het gemis, zijn enige echte onderwerp sinds Bad Lieutenant, als blind centrum van zijn film: wat ontbreekt er aan de personages, aan de film, aan de kijker? Alles, alles en niets. Zijn meest trouwe bewerking van Faust was The Addiction, maar Ferrara komt er hier nog een keer op terug: dit keer draait de hele film rond het ontbrekende gedeelte dat werd gecreëerd. New Rose Hotel is een eindeloze lus, een draaikolk, een zwart gat, een spookfilm, een filmherinnering, des te intrigerender omdat hij incompleet is, verspreid, onvoltooid.(Frédéric Bonnaud is redacteur van het Franse film-, muziek- en mediacultuurtijdschrift Les Inrockuptibles.)