Face is de eerste film van Sakamoto Junji waarin vrouwen de belangrijkste personages zijn. De film trok bij de Japanse première opvallend veel bezoekers voor een onafhankelijke film. Dit succes is enerzijds toe te schrijven aan de indringende manier waarop Sakamoto de protagoniste in beeld brengt – een vrouw die na het plegen van een moord op de vlucht slaat – en anderzijds aan zijn portrettering van de eenzaamheid van de moderne mens. Sinds zijn debuut in 1989 wist Sakamoto zich staande te houden in de chaotische filmwereld van Japan van de jaren negentig door uitsluitend mannelijke personages te portretteren die verwikkeld zijn in een of andere vorm van conflict. Of het verhaal zich nu afspeelde in de bokswereld, de wereld van het Japanse schaak, of dat het ging over kidnappers of detectives, steeds combineerde hij in zijn films op superieure wijze ‘hardboiled’ actie met goedaardige humor. In Face scherpt hij deze eigenzinnigheid verder aan en zet tevens een nieuwe stap door te kiezen voor uitsluitend vrouwelijke personages. Daarmee is Face zowel een omslagpunt voor Sakamoto zelf, als een ijkpunt voor het niveau dat de Japanse film in het vorige decennium heeft bereikt. Het belang en de kracht van Sakamoto’s Another Battle, eveneens tijdens het festival te zien, komt voor een belangrijk deel voort uit de risico’s van deze voorlaatste film.(Yamane Sadao is auteur van filmboeken en criticus voor onder andere Asahi Newspaper.)
