Estate Romana

Een keuze maken is nooit gemakkelijk, zeker niet als je de nieuwe, vitale tendenzen van een nationale cinema naar voren wil laten komen. Voor de jongste generaties in Italië is het momenteel de uitdaging vanaf nul te beginnen: dat wil zeggen, het neorealisme en de ‘Italiaanse’ komedie achter zich te laten. Maar de jongste cineasten zien tevens de noodzaak opnieuw na te denken over de cinematografische taal, in het licht van nieuwe technologieën. Het dwong hen in de richting van het experiment, het dwong hen de door de officiële instanties genegeerde (zo niet opgeheven) politieke extremisten en dichters te omarmen. Je hoeft wat dat betreft alleen maar te bedenken dat geliefde Rotterdam-filmmakers als Ricci Lucchi/Gianikian of Tonino De Bernardi nu pas in hun thuisland worden opgemerkt.Een film als Estate Romana is een beetje van dit alles. Matteo Garrone heeft altijd met een klein budget, en met fictieve en documentaire elementen gewerkt. Hij probeert zo de existentiële en geografische kaart van het imaginaire, dat verbonden is met zijn woonplaats Rome, opnieuw vorm te geven, en voorbij Fellini en Pasolini naar het heden te trekken. Bovenal heeft hij geprobeerd hoofdpersonen te (her)vinden met artistieke en levenservaring, die hedendaagse lessen op het gebied van nieuwsgierigheid, humor en poëzie te bieden hebben. Mede daarom laat Estate Romana zich goed combineren met de immer innovatieve geest van het festival van Rotterdam.(Cristina Piccino is filmcritica bij Il Manifesto, een van de belangrijkste Italiaanse kranten.)