Eating Air

Een warme zomer in Singapore. Het meisje verdeelt haar tijd tussen twee vakantiebaantjes: overdag werkt ze in een fotokopieershop waar ze snippers papier verzamelt, ’s avonds helpt ze haar moeder kranten verkopen in een kiosk langs de weg. De jongen houdt zijn hele leven al vakantie. Als notoire spijbelaar hangt hij wat rond met zijn vrienden en is vooral bezig met zijn motor, een glimmende tweedehands 125cc. Ze ontmoeten elkaar als hij haar op een van zijn nachtelijke zwerftochten onder een straatlantaarn ziet zitten, wachtend op iemand die haar zal meenemen. Voor hem is het beroven van een winkel net zo spannend als met het meisje achterop door fluorescerende tunnels scheuren. Voor haar is het razen over de snelweg net zo beangstigend als de geheimzinnige boodschappen die hij van zijn vrienden krijgt. Kortom, ze storten zich in een romance. Meer dan met dialogen wordt het verhaal met beelden verteld. De stiekeme fantasieën van de jongen worden kleurrijk gevisualiseerd: als een samoerai richt hij een bloedbad aan in de keuken van zijn ouderlijk huis. De sterke verhalen van zijn vrienden worden in flashbacks verteld, terwijl het saaie werk in de copyshop wordt geïllustreerd door monotone handelingen en langdurige stiltes. Verder zijn het vooral felle kleuren, beweging en expressie die de film domineren. Eating Air wil vooral een gevoel overbrengen, een gevoel van levenslust, van het bedwelmende gevoel verliefd te zijn, van zorgeloosheid en kameraadschap.