Bye Bye Blue Bird

Twee meisjes komen aan op de Faroër Eilanden. Hip, grotestads-modieus en begiftigd met de onvervreemdbaar charmante brutaliteit van vriendinnen, zetten ze de boel al snel op stelten. Niet dat de eilandbewoners er werkelijk van onder de indruk zijn. Al bij het inchecken in het kleine pension, waar ze doen alsof ze Frans zijn, zet de receptioniste geroutineerd het Franse antwoordbandje aan. Al snel blijkt dat de moeder van de roodharige Rannvá op het eiland woont, en dat die relatie niet optimaal is. Ook de zwartharige Barba – Louise Brooks kapsel – is bekend op het eiland. De meiden zijn, kortom, niet geheel toevallig op vakantie op het niet altijd even gastvrije eiland. Ze krijgen een lift van de onhandige Rúni. Die heeft het toevallig even niet erg druk, ook al heeft hij op allerlei plekken nog wel wat zaken te regelen, voortdurend met pijnlijk weinig succes. De zelf van de piepkleine Faroër Eilanden afkomstige regisseuse Ottarsdóttir maakte met Bye Bye Blue Bird een soort roadmovie over de soms tegendraadse kracht die er van geboortegrond en wortels uitgaat. Ze maakte optimaal gebruik van het winderige en beeldschone landschap, dat de unieke Scandinavische eigenschap bezit zowel desolaat als claustrofobisch te zijn. De warmte van de acteerprestaties, de aanstekelijke energie van de twee rebellen en de droogkomische, vrolijke humor van het verhaal geven volop tegenwicht aan de koude feiten van het leven.