Karen Shaknazarov gold ten tijde van Gorod Zero als een jonge, maar gevestigde Russische regisseur, die een aantal vrij traditionele, lyrische komedies op zijn naam had staan. Met Gorod Zero verraste hij dan ook vriend en vijand. Hij trok zich niets aan van geaccepteerde verhaalstructeren en toonde in deze reflectie op de politieke en esthetische werkelijkheid een bijzondere vrijheid en fantasie. Anders dan zijn collega’s, die de nieuwe vrijheid gebruikten voor het behandelen van tot dan toe verboden onderwerpen uit de Sovjet-geschiedenis, beschreef hij de ‘schaduwen uit het verleden’ en de hedendaagse personages een tikje ironisch als twee gegevenheden die beide tegelijk in tijd en ruimte bestaan en in hoge mate afhankelijk van elkaar zijn.De Moskouse ingenieur Varakin komt voor een zakenreis in een onbelangrijk klein stadje, waar hij belandt in een maalstroom van gebeurtenissen die voor een gezond mensenverstand alle begrip te buiten gaan.
