The Outer Way

Gedo is waarschijnlijk het meest bizarre, en zeker het meest dubbelzinnige ‘morele drama’ sinds Pasolini’s Teorema, en het is Mochizuki’s beste film tot nu toe. De ongeëvenaarde Haku Ryu (in zijn beste rol sinds de homoseksuele agent in Kitano Takeshi’s Violent Cop) speelt Himuro, een door zijn meerderen als zondebok aangewezen agent, vanwege hún aandeel in sokaiya gangsterpraktijken. Deze ontslagen ‘pale rider’ neemt de trein naar nergens, in dit geval een klein plaatsje aan zee, waar hem al snel duidelijk wordt hoe het ervoor staat: een mengeling van corrupte politiek, valse religie, Internetporno, ongeorganiseerde misdaad en wietteelt in het achtertuintje.Himuro raakt bevriend met de mysterieuze Kuwata (butohdans-ster Maro Akiji, die ook al te zien was in Hayashi Kaizo’s Mike Hama trilogie) die zich bemoeit met het ‘opruimen van de plaatselijke troep’; en met de zelfverachtende Mika die uiteindelijk minnaar en moeder van zijn kind wordt. Hij ‘wiedt het onkruid bij de yakuza’ en helpt Kuwata om de lokale smeerlap met politieke ambities te pakken te krijgen die het centrum is van het plaatselijke morele vacuüm. Maar Humiro is geen wrekende engel die het plaatsje komt wegen, en te licht bevindt; hij heeft teveel corruptie gezien en geademd, en is even kwetsbaar als iedereen voor een aanval. The Outer Way is rijp voor een delirium aan interpretaties en wordt verteld in wondermooie beelden, met een prachtige ‘wereldmuziek’ score. (Tony Rayns)