Een man rijdt in een Range Rover over een bouwterrein aan de rand van Teheran. Hij is op zoek naar iemand die zijn lichaam kan begraven. Het graf heeft hij al gegraven. Alles wat de persoon hoeft te doen – in ruil voor een flinke som geld – is zijn lichaam vinden, nadat hij zelfmoord heeft gepleegd. De zelfmoord staat gepland voor de komende nacht. De eerste persoon die hij aanspreekt, een soldaat, weigert verschrikt. Het idee komt hem wat al te vreemd voor. De tweede is een Afghaan die als wapen tegen de – binnen de islam – zelfs verboden gedachte aan zelfmoord, allerlei teksten uit de Koran begint te spuwen. Dan ontmoet de man een taxidermist (iemand die dieren opzet), die zijn vraag niet met onbegrip beantwoordt. Hij vertelt zelf ook met het idee te hebben rondgelopen, maar door kleine, doch essentiële dingen in het leven, zoals de zonsopgang of de smaak van kersen, op andere gedachten te zijn gekomen. In antwoord op vragen naar het op het eerste gezicht wat macabere onderwerp van zijn film, verwijst Kiarostami naar een uitspraak van de Franse filosoof Cioran: ‘Als de mogelijkheid om zelfmoord te plegen niet bestond, had ik mezelf allang van kant gemaakt.’ Waar in zijn eerdere films als En het leven gaat door, Waar staat het huis van mijn vriend? en Through the Olive Trees het uitgangspunt de hoop was, is het in Kiarostami’s nieuwste film de wanhoop – een thema dat daarom niet minder wijs en humaan werd uitgewerkt. In Cannes deelde Kiarostami de hoofdprijs met Imamura.
