Onibi betekende de tweede samenwerking tussen Mochizuki en de schrijver Yamanouchi Yukio. Het resultaat is waarschijnlijk de ontroerendste yakuzafilm ooit. In ieder geval is het een van de meest geslaagde Japanse films van het laatste decennium. De twee hebben het aloude verhaal van de yakuza die na een lange gevangenisstraf vrijkomt en de wereld onherkenbaar veranderd ziet, van een geheel nieuwe toonzetting voorzien.Kunihiro (Harada Yoshio, beter op dreef dan ooit) is oprecht voornemens zijn leven te beteren. Hij trekt in bij Sakata, een homo die hij in de gevangenis heeft leren kennen. Hij zou ook inderdaad gelukkig geworden zijn met wat werk hier en wat luieren in de zon daar, als daar niet zijn vroegere, altijd zo gedienstige en gulle hulpje Tanikawa (Aikawa Sho) was, die vastbesloten is Kunihiro in het gangsterleven terug te krijgen. Uiteindelijk gaat Kunihiro inderdaad weer voor Tanikawa’s nieuwe baas (mooie cameo van Okuda Eiji) werken, eerst als chauffeur en later als schuld-inner, maar het is een moordaanslag op zijn homo-vriend die de innerlijke vonk opnieuw doet ontbranden.Onibi is Mochizuki’s meest volledige en oprechte statement tegen de yakuza. Tevens is het een wonderlijk weemoedig verslag van de emotionele strijd rond het maken van morele keuzes: de emotionele uitsmijter wordt bewaard voor het werkelijk allerlaatste shot, na de slottitels. Geen discussie mogelijk: Onibi is een grootse film. (Tony Rayns)
