Merkwaardig genoeg is deze variant op het horror-genre van de befaamde fotografe Cindy Sherman begonnen als een typische producentenfilm. Producente Christine Vachon zocht een regisseur voor een serie goedkoop te maken independent horrorfilms toen ze de fotografe bij toeval op een party ontmoette. Sherman stortte zich vol overgave op het voor haar nieuwe medium. Met haar debuut wilde ze niets minder dan de horrorfilm, de taaiste aller genres, binnenstebuiten keren. Dankzij haar uitgesproken benadering ontstonden er vele vrouwenrollen die binnen de traditionele horrorfilm ondenkbaar zijn. Zo zegeviert niet de maagd, maar de sloerie. Sherman liet zich inspireren door de fameuze bloedbaden van Dario Argento, maar bracht daarin haar eigen obsessies naar voren. Volgens haar is de ware horror pas ver na de dood te vinden – daarom besteedde ze veel aandacht aan het opvoeren van lijken in verregaande staat van ontbinding.Dorine Douglas is een verlegen en muizige correctrice. Op een kwade dag begint door het kantoor de wind van een nieuwe manager (de legendarische Fassbinder-actrice Barbara Sukowa) te waaien. Dorine wordt gedwongen thuis te gaan tele-werken. Maar thuis wordt ze gekoeieneerd door een tirannieke bedlegerige moeder. Op een avond tijdens een stiekem bezoek aan het kantoor doodt ze per ongeluk een collega. Ze neemt het lijk mee naar huis en raakt al snel gehecht aan dit geduldige gezelschap. Ze krijgt de smaak van het doden te pakken en gaat op jacht om haar kelder van nog meer prettig zwijgende bezoekers te voorzien. (GjZ)
