Jan Kounens eerste lange speelfilm is verre van subtiel. De film geeft de uitdrukking ‘over the top’ een geheel nieuwe lading. Een veelzeggend voorbeeld van Kounens bewust onbeschaafde benadering is de scène waarin een van zijn hoofdrolspelers zijn reet afveegt met een pagina uit Cahiers du Cinéma. Het werk van Kounen is verre van cinematografisch verantwoord en daar heeft hij duidelijk schijt aan.Dobermann is de stripfiguurachtige leider van een bende psychopatische overvallers. In een idioom dat rechtstreeks is ontleend aan Japanse geweldstrips, spaghetti-westerns en videoclips, beleeft de bende een met orgastisch geweld gelardeerd avontuur. De echte griezel in de film is tekenend genoeg een politieagent: rechercheur Christini (Tcheky Karyo), die zo weggelopen lijkt uit een B-film over nazi-beulen en die zijn slachtoffers martelt met sadistisch genoegen. De snelheid, agressiviteit en terloopsheid van grof geweld wordt nog versterkt door de harde en ritmische score van de Franse techno-band Schyzomaniac.In Dobermann vertonen zowel criminelen als politieagenten geen enkele morele terughoudendheid in het gebruik van extreem geweld. Dat is niet bij iedere criticus goed gevallen. Ook is niet iedereen gecharmeerd van de stereotiepe figuren die de film bevolken. Maar dat zal Kounen een zorg zijn; hij wilde een film maken met de inktzwarte humor van een nihilistische puber en dat is hem goed gelukt. (GjZ)
