eDevil’s Island speelt in de jaren vijftig, in een paar uit golfplaten opgebouwde verblijven die door de Amerikanen werden verlaten toen de wereldstrategie hun verblijf op IJsland minder opportuun maakte. Amerikaanse herinneringen, muziek en dromen zijn voor met name de IJslandse vetkuiven belangrijke drijfveren om het leven voort te zetten. En in het weekend komt de fles op tafel. Jezus, wat wordt er in film gezopen. En wel zodanig dat ik er heilig van overtuigd ben dat de dronkenschap niet gespeeld is. Zelden in de filmgeschiedenis zijn er zulke liederlijke scènes vastgelegd. De enige mogelijkheid dat het niet echt, maar gespeeld is, is dat Fridriksson al die scènes grondig heeft gerepeteerd en eventueel zelf voorgedaan. Devil’s Island is niet echt een fantastische film, maar kent een paar prachtige momenten, dus toen Simon Field aarzelde hem in het programma op te nemen heb ik hem gekozen als Critics’ Choice. Als eerbetoon aan de reus uit IJsland, die beweert meer te kunnen drinken dan Aki Kaurismäki.
