De laatste speelfilm met Marcello Mastroianni, die hier maar liefst vier rollen voor zijn rekening neemt, is een voor Ruiz’ doen verrassend toegankelijke en plezierige film. De tragikomische film bestaat uit drie verhaallijnen, die elkaar steeds opvolgen dan wel op een andere manier met elkaar verweven zijn. Mateo Strano is een vertegenwoordiger die na een langdurige afwezigheid terugkeert naar zijn vrouw Maria. George Vickers is een gerenommeerd antropologie-professor die bedelaar is geworden en verliefd is op de dame Tania. Luc Allamand is een invloedrijk zakenman die gevangen zit in een gigantische leugen die werkelijkheid wordt. Drie protagonisten die in feite hetzelfde personage zijn.Ruiz: ‘De film bevat – in een poging tot structureel kubisme – verschillende verhalen, met een resultaat dat meer is dan de som der delen. Ik wilde een helder narratief verhaal dat, in tegenstelling tot mijn andere films, gemakkelijk te volgen is, ook al mist het een lineair verloop.’ Ruiz en co-scenarist Pascal Bonitzer maakten gebruik van verhalen van Hawthorne en Pirandello die ze omwerkten tot een soort etnografisch document van een zomers Parijs, ook al is het merendeel van de acteurs van buitenlandse afkomst. Ruiz versiert zijn film met speelse verwijzingen naar het verlies van een culturele en persoonlijke identiteit in een post-Maastricht Europa.
