Motieven uit leven en werk van de absurdistische schrijver Daniïl Charms inspireerden Kovalov tot een paranoïde groteske over het totalitaire verleden. In een Leningradse communale woning anno 1939 hangen de geuren van onderdrukte seksualiteit waarvan alle personages bezeten zijn: van de zwakke, schichtige Dichter tot en met de Rechter die het masker van Helmut Berger uit Visconti’s The Damned uitprobeert. De hallucinatoire beelden die hiervan het gevolg zijn kunnen slechts één uitkomst hebben: massale agressie, een armada van bommenwerpers, gewapende menigten die zich in de strijd werpen met de furie van spermatozoïden. De film zit vol met journaalbeelden uit de tijd van het stalinisme en het Derde Rijk die heel vindingrijk door de speelfilmfragmenten heen zijn gemonteerd. Met een typisch mengsel van afkeer en genegenheid, ironie en verwondering, weet Kovalov de waanzin van deze periode op te roepen.
