Een nieuwe Godard levert altijd weer stof tot discussie. Heeft hij een nieuw meesterwerk geproduceerd of is het meer van hetzelfde? Voor sommige critici komt dit op hetzelfde neer. De oude meester kan immers terugkijken op vele meesterwerken en hij blijft maar doorfilmen, schijnbaar onvermoeid. Over For Ever Mozart waren de meeste critici het in ieder geval eens. Serge Toubiana (Cahiers du Cinéma): ‘De meest stimulerende en hartversterkende film van het moment. Dat wil zeggen een grootse film, om niet te zeggen een meesterwerk.’ Een shakespeariaanse film noemde Toubiana het ook, waarin sprake is van oorlog, geweld, taal en liefde. Piers Handling (Toronto Catalogus) schreef dat elke poging om Godards Bosnië-film te beschrijven niet anders dan een versimpeling en een reductie kan zijn.Het ‘verhaal’ van de film is dan ook complex. Vier films in één, zonder dat de afzonderlijke delen noodzakerlijkerwijs een geheel vormen. De rode draad is de Regisseur die een film heeft gepland, maar problemen met de casting heeft. Hij helpt zijn neef met het ensceneren van een toneelstuk van Musset in Sarajevo, maar neemt de benen als de acteurs betrokken raken bij de oorlog die Sarajevo steeds dichter nadert. De Regisseur probeert de film waaraan hij oorspronkelijk werkte te voltooien, maar dit lukt niet. Door de verhalen heen worden een aantal reflecties, gedachten en inzichten over thema’s als kunst, politiek en film geventileerd.
